„Само ќе разгледам.“
Колку пати сме ја кажале оваа реченица? Ќе влеземе во продавница без намера нешто да купиме. Само да видиме. А потоа… нова блуза, парфем, чанта, чевли.
„Ај, ќе си ја земам. Заслужив.“ И можеби навистина сме заслужиле нешто убаво. Но, понекогаш не купуваме затоа што ни треба, туку затоа што сакаме да се почувствуваме убаво.
А денес, од жената се бара многу. Да биде успешна. Да биде добра мајка, партнерка, ќерка, пријателка. Да работи, да се грижи за домот. Да биде негувана, фит, модерна, насмеана и секогаш да изгледа убаво. Како да нема право да има лош ден. Ни се продава идејата дека со нов фустан ќе бидеме посамоуверени, со нов парфем посреќни, со нова крема помлади, со нова чанта посредени.И така, без да забележиме, понекогаш почнуваме да купуваме не само за себе, туку и за сликата што мислиме дека треба да ја покажеме пред другите.
Што значи „шопингхоличарка“?
Не значи дека си жена која сака убави работи. Не значи дека сакаш мода, козметика или шопинг. Шопингхоличарка е жена која тешко ја контролира потребата за купување – купува и кога нема потреба, кога нема доволно пари или кога преку купувањето се обидува да го поправи своето расположение.
И најважно – не треба да се срамиме да си признаеме дека понекогаш купуваме за да пополниме нешто друго.
Кога сме тажни. Кога сме уморни. Кога сме разочарани. Кога не се чувствуваме доволно убави. Една нова работа тогаш може да ни донесе кратка радост. Но, само кратка. Затоа што ако проблемот е во нас, во нашата несигурност или во заморот што го носиме, ниту една нова чанта нема долго да го реши.
„Немам што да облечам“
А плакарот полн. Можеби не ни треба уште еден фустан. Можеби ни треба да престанеме постојано да се споредуваме со други жени. Да не мислиме дека мора секогаш да изгледаме совршено. Да си дозволиме ден кога не сме нашминкани. Ден кога сме уморни. Ден кога сме само – свои. Затоа што убавината на жената не е во тоа колку нови работи има во плакарот. Туку во тоа како се чувствува во сопствената кожа.
Пред следното „ќе си купам нешто“
Застанете за момент. Прашајте се: Дали навистина ми треба ова или само сакам да се чувствувам подобро? Ако е второто – не се осудувајте. Само слушнете се себеси. Можеби не ви треба чанта. Можеби ви треба одмор. Можеби кафе со пријателка. Можеби разговор. Можеби прегратка. Можеби само некој да ви каже: „Не мораш секогаш да бидеш совршена.“
И можеби токму тоа е најголемата грижа за себе. Да не купиме нешто што не ни треба. Туку да си дадеме нешто што навистина ни недостига.
Мир. Време. Внимание. Љубов кон себе.
Затоа, жени мои, следниот пат кога ќе речете: „Само ќе разгледам…“ Разгледајте. Но, погледнете и во себе. Можеби навистина ви треба нешто ново…фустан, чанта, чевли, парфем. А можеби само ви треба да си кажете:
„И вака сум доволно убава и СРЕЌНА“
